havasına, suyuna...

insan hergün farklı bişey bulabiliyor özlemek için burada..
ilk geldiğim zaman, Türkiye'deki her şeyi özlüyordum, burdaki nüshalarına da gıcık oluyordum. güvercinlere uzun süre sinir oldum mesela burda, sanki Türkiye'dekilerle çok derin bi muhabbetimiz varmış gibi :)
ezan sesine hasret kaldığımız aşikar.. geçen gün ikindiyi kılıp evden çıkmayı bekliyorduk, sinemaya gidicektik. ailecek bi yere gidiceğimiz zaman tam tekmil hazırlanıp öğlenin okunmasını beklediğimiz günler geldi aklıma.
herkes hazırdır. ezan, hayatında duyduğun en stressiz, en huşulu başlama işaretidir :)
ama burda o duygudan da mahrum oluyor insan. vaktin garantisi olsun diye evdeki bütün saatleri bekliyoruz. hepsinin birbirinden farklı olması pek de yardımcı olmuyor tabi. televizyonumuz da yok ki, aç trt'yi ona göre ayarla...
gün geçtikçe başka bi ayrıntı buluyoruz özlemek için, eski topraklar gibi "bizim oranın suyu gibi var mı yaa" demeye başlamamız yakındır...