amor fati

ben öyle çok fazla eşya seven biri değilimdir. kullandığım her şeyden 40 çeşit olmaz elimde. bişey alırken kaç kere düşünürüm lazım mı diye, hatta arkadaşlarımın da ensesine çok çökmüşümdür alışverişlerde, 'sana lazım mı bu, emin misin?' diye. biraz fazla tutumluyumdur bile denebilir yani. eski ev arkadaşlarım bu durumu destekleyeceklerdir :)

durum böyle olduğu halde, son günlerde evdeki herşey gözüme fazlalık gibi görünmeye başladı. topu topu iki çeşit olan yüz temizleyicilerim, kullanmadığım bir tonik ve bir sprey, kırk yılda bir kullandığım tencere ve tabaklar (ki bi kısmını verdim bile arkadaşıma), evde çok fazla insan yaşamadığından mütevellit bir türlü bitmeyen el sabunları, sanki çok yaz günü görüyormuşuz gibi zamanında heves edip aldığım üç-beş ucuz tişört, çifter çifter çoraplar... ayh bak sayarken gına geldi yine. bir deli anımda elime çöp poşetini alıp hepsini kaldırıp atıcam diye korkuyorum.

genel olarak baktığımda aslında o kadar da bi kalabalık etmiyorlar evde ama noldu bana anlamadım. bu aralar internette üstüste birkaç habere denk geldim ondan sanırım. hani bu bi karavan alıp, küçük bi kulübe inşa edip, karısını/sevgilisini, efendim bilmem kaç tane çocuğunu, hatta bilimum köpeklerinin alıp da ormanlık mekanda yaşamaya giden insanlar var ya, işte onların haberleri.. 30 metrekarelik mekanlarda, insan sayısı kadar tabak, bardak, sandalye ve de ayakkabı ile yaşamını geçiren insanlar var yaw.. tabii doğal hayat uğruna sosyal yaşamdan fire veriyorlar ama şimdi bi düşünelim hakkaten, bi aileniz, 3-5 de ahbabınızdan gayri kimden doğru düzgün hayr gördünüz ki şu hayatta.

ne biliyim ya, etraf yeşillenince böyle bi doğal yaşam hevesi sardı beni :D